De kracht van (opr)echtheid

Ben jij écht jezelf als je je voorstelt aan iemand in een zakelijke omgeving? Stel, je bent op een netwerkborrel en iemand vraagt je wat je doet. Je weet maar nooit, misschien is de persoon die voor je staat wel een potentiële klant! Je maakt razendsnel een inschatting van wat de persoon tegenover je zou willen horen en geeft een antwoord wat daarop aansluit. Of… je ratelt je elevator pitch af. Inmiddels al vaak genoeg gedaan, dus dat is geen moeilijke opgave meer.

In beide gevallen: hoeveel ‘jou’ krijgt je gesprekspartner te zien? Niet zoveel waarschijnlijk. De kans bestaat bovendien dat de ander al tijdens je antwoord onopvallend om zich heen begint te kijken om te zien aan wie hij straks dezelfde vraag kan stellen. Klinkt als een verloren kans.

Nu is het een beetje een cliché; mensen komen niet op netwerkevents om nieuwe vrienden te maken, ze komen er om zaken te doen. Dus je hoeft geen diepgaand gesprek met iemand aan te knopen. Dat klopt. Het hóeft niet. Maar zeg nu zelf; doe jij graag zaken met iemand die al bij de kennismaking overgaat op de automatische piloot? Of er een diepgaand gesprek op gang komt valt überhaupt nog te bezien, niet iedere oprechte vraag leidt tot een filosofische bespiegeling van het leven. En met een oprecht antwoord hoef je ook niet direct je hele ziel en zaligheid bloot te geven. Ook in oprechtheid bepaal je je eigen grenzen. En daar iets niets automatisch aan.

Ik kwam eens iemand tegen op zo’n borrel die mij bij wijze van introductie vroeg: “waar word jij nu echt gelukkig van?” Ik moest lachen, niet omdat dat nu zo’n grappige vraag was, maar omdat ze duidelijk oprecht geïnteresseerd was in het antwoord, en ik was aangenaam verrast door de originaliteit. Ik gaf een eerlijk antwoord: “Ik ben gelukkig als ik zie hoe iemand zichzelf voor het eerst écht ontmoet”. Natuurlijk, er zijn nog veel meer dingen waar ik erg gelukkig van word: een goed glas wijn, schaatsen op natuurijs, een knuffel van mijn kinderen, een lief kaartje van een vriend, maar ja, het blijft natuurlijk wel een ontmoeting op een netwerkborrel. Er ontstond een prachtig gesprek, over onze bedrijven, onze drijfveren en passies. Zowel de vraag als het antwoord waren oprecht. En daardoor konden we allebei onszelf zijn en elkaar écht ontmoeten.

Ga bij iedere ontmoeting uit van jezelf. Niet uit egocentrische overwegingen, integendeel. Doe dat om ervoor te zorgen dat de ander ook echt krijgt waar hij naar zoekt op het moment dat hij je de hand schudt; een kijkje in wie jij bent. Dat verdient hij. Als hij behoefte had aan de automatische piloot was hij wel thuisgebleven om tv te kijken.

Wees altijd helemaal jezelf. Kijk een ander echt aan, sta de ander ook toe jou in de ogen te kijken. Wees open. wees eerlijk. Niet alleen op netwerkborrels, maar ook bij de caissière in de supermarkt en bij het begroeten van de postbode. Het maakt iedere ontmoeting, hoe vluchtig ook, zoveel interessanter.

De vrouw die me vroeg waar ik gelukkig van werd en ik zijn overigens wel vrienden geworden. Dat kan dan weer een leuke bijkomstigheid zijn van een oprechte ontmoeting op een netwerkborrel.