Iedereen een coach

“Een coach? Nee, dat is niks voor mij. Al dat psychologische gezwets…” Wel eens gehoord?

Ik wel. Vaak. Helaas. Hoewel ik merk dat het voor mensen steeds gebruikelijker wordt na te denken over hun mindset, meditatie steeds minder geitenwollensokkerig lijkt te worden en meer en meer bedrijven zich bekommeren om het welzijn van hun medewerkers lijkt er nog altijd een taboe te rusten op het bezoeken van een coach of psycholoog. Veel mensen komen er nog altijd niet graag voor uit dat ze een coach in de arm genomen hebben. Of durven de stap zelfs niet eens te zetten, omdat ze bang zijn voor het oordeel van hun omgeving. Of, en ook dat gebeurt helaas vaker dan je denkt, omdat hun zelfbeeld het hen niet toestaat.

Dat je een coach inschakelt wil niet zeggen dat je leven tot nu toe is mislukt

Een goede coach kan je echt verder helpen. Dat je die inschakelt wil niet zeggen dat je een kneus bent, in de kreukels ligt of dat je leven tot nu toe is mislukt. Nee! In mijn ogen is het juist een krachtig bewijs van je behoefte, je bereidheid om te groeien, te reflecteren, met jezelf aan de slag te gaan. Zodat je beter weet wat je wilt, wat je kunt, wie je bent. Dat succes straal je uit en je besmet anderen ermee. Die op hun beurt ook weer meer gaan stralen, kunnen groeien.

Een situatieschets:

Marja heeft na lang wikken en wegen besloten een coach in te schakelen en volgde een intensief traject. Het heeft haar enorm geholpen knopen door te hakken in haar carrière en in haar privéleven. Ze weet nu beter wie ze is en welke kant ze op wil, gaat daar voor de volle honderd procent voor en staat merkbaar steviger in haar schoenen. Marja’s collega Sander worstelt al een tijdje met een aantal onzekerheden op werkgebied maar weet niet zo goed wat hij moet doen om zich beter te voelen. Hij merkt op dat Marja veranderd is en geeft haar er een compliment over. Marja schaamt zich er een beetje voor dat ze het niet alleen af kon en wil niet zwak overkomen. “Dank je,” zegt ze. “Ja, ik voel me zoveel beter tegenwoordig, ik ben gewoon meer gaan sporten, heb eens heel goed nagedacht, en ik weet nu echt wat ik wil!” “Wat fijn voor je,” zegt Sander. Bedremmeld druipt hij af. Hij denkt al maanden na. En hij sport ook veel. Maar er verandert toch niets. Als Marja het zelf kan, waarom hij dan niet?...

Deze situatie heb ik natuurlijk zelf verzonnen, maar is wel gebaseerd op wat er in werkelijkheid helaas maar al te vaak gebeurt. We kunnen elkaar helpen, maar doen dat niet, omdat we ons generen voor onze hulpbehoefte. Terwijl dat helemaal niet nodig is.

Ik moet denken aan die royalty verslaggever, Marc van der Linden, die bijna 100 kilo is afgevallen in een jaar tijd. Een superprestatie. Hij is vrijwel onherkenbaar veranderd. En blijkt hele mooie ogen te hebben, maar dat terzijde. Hij zwijgt in alle talen over hoe hij dat voor elkaar heeft gekregen. Dat is zijn goed recht, ieder zijn geheim. “Iedereen die wil afvallen moet zijn eigen weg vinden” zegt hij erover. En dat ben ik met hem eens. Tegelijkertijd vind ik het een beetje zonde. Wat nu als de methode die hij heeft toegepast ook voor andere mensen de juiste weg blijkt te zijn, maar ze die weg niet kennen? Hij heeft de mogelijkheid die mensen te helpen, maar doet het niet. Althans, niet nu. Er zal uiteindelijk wel een boek verschijnen waarin hij uit de doeken doet hoe hij het heeft aangepakt, maar daar hebben de mensen die nú op zoek zijn naar een goede manier om af te vallen helemaal niets aan.

Hulp inschakelen is niet zwak, Het is juist een teken van kracht. Dat je jezelf de moeite waard vindt om in te investeren. Dat je jezelf toestaat de beste jij te worden die je kunt zijn. En dat je durft toe te geven dat je dat niet alleen af kunt. Omdat dat niet hoeft. En hé, we zijn mensen hè. Geen superwezens.

Iedereen, hoe gefocust ook, schakelt soms de automatische piloot in. Iedereen kent momenten in zijn of haar leven waarop de passie wat verder te zoeken is, het plezier wat naar de achtergrond verschuift. Dat is niet erg, sterker nog, het is misschien maar goed ook. De boog kan niet altijd gespannen staan. Maar voor je het weet zijn die momenten eerder regel dan uitzondering geworden. Om dat te voorkomen is het ook goed af en toe met iemand te spiegelen, de tijd te nemen voor reflectie. Zodat je scherp blijft, je focus kunt houden, plezier beleeft aan wat je doet. En dat heeft met “psychologisch gezwets” helemaal niets te maken. Dat gaat over jou. Over groei. Over eerlijkheid. Over passie en geluk.

Laten we daar met zijn allen nu eens open over zijn.