Breng je mondhoeken omhoog in een glimlach, ook (juist!) als je chagrijnig bent

Foto: Christian Newman via Unsplash

Dat je op de fiets zit en het regent, en dat dan ook het stoplicht net op rood springt, terwijl je al wat aan de late kant bent (ben je al gestopt met snoozen?:)). Herkenbaar? Voor mij wel. Met de mondhoeken naar beneden peddel je door. Geen beeld om vrolijk van te worden, wel?  En toch is het goed om juist dan een glimlach op te zetten. Ook al voel je je verre van vrolijk en heb je helemaal geen zin om te lachen. Doe het toch! 

Door te (glim)lachen, ook al is het nep, komen endorfine en dopamine vrij, pijnstillende stoffen die zorgen voor een prettig, zorgeloos en opgewekt gevoel. Het verschil tussen nep en echt lachen herkent je lichaam niet, dus ook als je een lach forceert profiteer je daarvan.

En dan het effect van een glimlach, of juist het ontbreken daarvan, op je omgeving… dat is enorm! Kijk maar eens naar dit filmpje over de interactie tussen een moeder en een baby: https://www.youtube.com/watch?v=apzXGEbZht0.

Uit onderzoek van de Zweedse Universiteit Uppsala blijkt dat wij de controle over onze gezichtsspieren verliezen als we iemand zien lachen. Automatisch ga je de glimlach van de ander nadoen. Waardoor je beiden een goed gevoel overhoudt aan de ontmoeting. Ik maak regelmatig een wandeling. Heerlijk, even een frisse neus halen, verstand op nul en lopen maar. Achter mijn huis ligt een wandelgebied, waar veel mensen komen. Hardlopend, wandelend met de hond, of, net als ik, lopend zonder duidelijk doel. Vaak beginnen mensen stuurs naar hun voeten te staren als ze een ander tegenkomen. Of ze kijken gewoon de andere kant op, acterend alsof ze er niet zijn. Of ik nu zin heb in interactie of niet, ik kijk de ander altijd aan, glimlach en zeg vriendelijk gedag. Negen van de tien keer zie ik het gezicht van de ander dan oplichten en levert het me een weder-groet op. Met een echte glimlach! Alleen al het idee dat ik iemand door mijn actie een glimlach heb bezorgd, met alle positieve gevolgen van dien, maakt me vrolijk.

Dus… lach! Ook als je er eigenlijk geen zin in hebt. Voor je het weet wordt krijg je die glimlach niet meer van je gezicht. Kleine moeite, groot plezier! Trouwens, als je je te chagrijnig voelt om te glimlachen, neem dan een potlood tussen je tanden. Dan gaan die mondhoeken vanzelf omhoog. Als ook dát niet werkt, bekijk dan eens dit filmpje: https://www.youtube.com/watch?v=qBay1HrK8WU. Wedden dat je er dan echt niet meer onderuit komt?